Zoals elke dag na de vorige start ook deze met ontbijt: een buffet met beide Westerse en Japanse opties. Beide opties waren dan ook terug te vinden op ons bord. Nadat onze honger gestild was, vooral bij Elien was dat moeilijk, naast haar regulier ontbijt had ze nog eens 4 wafels nodig, vertrokken we richting Onomichi.
Na een vlotte treinrit, de NMBS kan hier nog wat van leren, kwamen we aan in Onomichi, waar we aan onze 2de tempel run begonnen. Ongeveer 25 tempels in 2km vogelvlucht bij elkaar, waar we ons naartoe baanden door de smalle weggetjes van de achterbuurten van Onomichi.
Twintig tempels later waren we verdwaald, tis te zeggen we waren het tempelpad tijdelijk zoek geraakt en een hongertje liet zich al eens voelen.
We wandelden richting de pier waar we opnieuw een okonominyaki restaurant binnenstapten, deze maal met een chef die Engels sprak. Deze vertaalde de menu en voerde een conversatie met ons, waarbij we onze Japanse woordenschat konden uitbreiden. Natuurlijk waren Elien's ogen, na zo'n mega-ontbijt, groter dan haar buik, waardoor Joachim semi-verplicht (in Japan is het onbeleefd om je bord niet leeg te eten) de rest van haar maaltijd moest verorberen. Wat een zelfopoffering! (Zie foto)
Na deze uitgebreide maaltijd, gingen we de plaatselijke berg "beklimmen". Dit was slechte planning van onze kant, met zo'n volle maag voelden we ons net als twee sumo-worstelaars die een berg op moesten wandelen. Het potentiƫle energieverschil dat we dus moesten overwinnen was enorm! Maar desalniettemin bereikten we de top en het observatieplatform. Hier sloeg niet de honger maar de goesting toe, een ijsje eten dan maar en smullen dat deden we, maar deze keer speelde de zwaartekracht in ons voordeel, dus het naar beneden gaan zou vlotter moeten gaan. En dit was ook zo! Terwijl we als het ware van de berg rolden zagen we nog merkwaardige dingen, zoals kevers zo groot als ons hand, eerder Elien haar hand.
Enkele tellen later stonden we dus beneden, waar we besloten het plaatselijke shoppingcenter af te schuimen op zoek naar afkoeling, airco! Eens afgekoeld staken we de zee over richting onze B&B.
Deze vonden we vlot en we werden goed ontvangen door Sono, de uitbaatster van de B&B. Ons eerste Japans contact waarmee we een volwaardig gesprek hadden, we waren in onze nopjes, nadat we enkele kanji hadden geleerd toonde ze ons onze kamer. De matrassen zijn vrij dun, Japanse stijl dus :P. We deden onze was en wat inkopen waarna we een supermarkt diner hadden.
We zaten in de woonkamer rustig onze blog af te werken toen er nog een trio japanners toekwamen. Toen wij braaf konitchua zeiden dachten ze dat we vloeiend Japans konden spreken. De heer van het gezelschap begon meteen een hele uitleg tegen ons. Daar verstonden we helaas niets van :p. Met een beetje hulp van de gastvrouw werd het toch nog een plezante conversatie.
Morgen beginnen we aan een 2-daagse fietstocht over enkele kleine eilandjes naar het grote eiland choukogu. Hopenlijk houden we het droog!








Geen opmerkingen:
Een reactie posten