Pagina's

zaterdag 12 juli 2014

Dag 7: konichiwa

Na lekker uitgeslapen te hebben begonnen we de dag met het in het hotel voorziene ontbijt. Typisch Japans was het, stukje vis, soep en hoe kan het anders, rijst. Een stevig bodempje met andere woorden, voldoende om een berg te beklimmen hoopten we. Vandaag vervolgden we onze tocht richting Miyajiama, een eilandje voor Hiroshima. Dit eiland heeft een schrijn die op het water ligt, zeer fotogeniek dus. Echter toen we aankwamen was het een heel ander zicht, het was namelijk eb en de schrijn stond dus droog. In afwachting van vloed, besloten we de berg te beklimmen, waar we ondertussen enkele tempels bezochten.

Het was allesinds de perfecte voorbereiding voor mt. Fuji te beklimmen, althans dat hopen we. Het zweet droop van ons, dit werd ook meer en meer zichtbaar bij het benaderen van de top. Elien's okselvijvers waren merkelijk zichtbaar, terwijl bij Joachim, euhm... het minder zichtbaar werd, zijn t-shirt was één en al zweet. Op onze tocht begroetten we elke voorbijganger met een vriendelijke Konichiwa, waarna we deze terug kregen soms in koor. Eens de top bereikt genoten we van het 360° uitzicht, over de baai van Hiroshima en daar voorbij. Na de vlottere afdaling was het tijd voor een beloning, een ijsje, Waarvan een van de smaken groene thee was, Elien was hiervoor te vinden, maar Joachim vond het toch maar niks, geef hem maar vanille en chocolade :D 

Na onze core cooldown, bezochten we de schrijn, welke jammer genoeg nog steeds droog stond, het was nog eb. Vloed werd pas verwacht tegen 10 uur. Hierna namen we de ferry terug en was het opnieuw tijd voor een dringend wasje en plasje, dat laatste vooral bij Elien, het was bijna een badkuip vol! 

We besloten te dineren in een plaatselijk restaurant aangeraden door de lokale reisorganisatie. Dit restaurant omvat het typische idee waaraan mensen denken als ze bij de Japanner gaan eten: een hete plaat waarop de kok kunstjes toont met eten. In ons geval ruilde de kok de kunstjes in voor een degelijk gemaakte maaltijd, deze smaakte naar meer.

Hierna sloten we de avond af met te shoppen in het nabije shopping center, Elien kon de drang om te shoppen niet langer weerstaan. 3 verdiepen aan winkels liepen we af, we moesten en zouden iets vinden. En dat deden we, Elien vond een kleedje, paste dit en showde het. Niet enkel aan Joachim, maar ook alle verkoopsters van de winkel keken mee, en voor hij iets kon inbrengen riepen de 5 verkoopsters: "Kawaii" (schattig in het Japans), gevold door "Sexy!", het was net een bende cheerleaders. Beide vonden we dit wel een unieke en toffe manier van shoppen. Toen de aankoop was vervolledigd, mochten we het zakje niet meenemen, 1 van verkoopsters stapte met ons mee buiten de winkel en overhandigde dan het zakje, waarna we door de 5 verkoopsters uitgezwaaid werden en huiswaarts keerden.

Volgend bericht








Geen opmerkingen:

Een reactie posten