Vandaag gingen we na het ontbijt naar de sumo arena, deze was helaas gesloten op zondag oeps! Maar ook van buiten was de arena indrukwekkend. Vervolgens gingen we naar het Edo museum. In dit museum wordt de geschiedenis van Edo, het vroegere Tokyo uit de doeken gedaan. Een volunteer guide nam ons mee door de expositie. Het was uiterst interessant en nu konden we meteen onze resterende vragen over Japan stellen.
Hierna aten we lunch in een van de echte sumo restaurants. Joachim at de typische sumo maaltijd (veel eiwitten), Elien koos voor de iets verfijnderde tempura.
We namen de trein naar een ander deel, namelijk dat van het keizerlijk paleis. Het station waar we arriveerde was nog uit de jaren 90 en was het mooi contrast tussen de moderne architectuur errond. We bezochten naast de enorme tuin die rond het paleis lag ook de Nijonbashi bridge. De eerste brug in Edo! Deze brug was in die periode ook het kruispunt vann4 belangrijke wegen die je naar elke uithoek van Japan brachten. De brug is uiteraard niet bewaard gebleven, ze was van hout en heeft aardbevingen en brand niet doorstaan. Toch is het interessant om op de plaats te staan waar het allemaal begon.
We namen de metro naar de roppongi wijk, deze wijk is bekend omwille van zijn vele winkelcentra( alweer!) en het is de uitgaansbuurt bij uitstek in Tokyo. Jammer genoeg konden we Roppongi niet echt verkennen, doordat er een heus warmte onweer plaats vond, dus besloten we maar van de mossoen te schuilen in een, je raad het al, winkelcentrum.
Hier proberenden we ondergronds naar andere gebouwen te geraken, Tokyo heeft een grote underground, maar hier hadden we beperkt succes. We besloten dan maar het onweer uit te zitten in een plaatselijke wijnbar. 2 uur later was de storm gaan liggen, en konden we roppongi verkennen. Tijdens onze verkenning sloeg de honger toe, en Joachim wou nu echt het befaamde wagyu beef eten. We gingen een restaurant binnen waar ze dit hadden, we probeerden een menu en na de voorgerechten was hij daar dan eindelijk. Elien was vrij sceptisch, maar na het eerste stukje was ze compleet overtuigd van de hoge kwaliteit en smaak van het biefstukje. "De beste biefstuk ooit" zo noemde ze het, en Joachim ging daarmee akkoord. Elk stukje was als een cullinair orgasme, jammerdat het zo snel op was!
Nadien waren we al vrij goed beschonken en beklonken, keerden we huiswaarts. Hier babbelden we nog even na met andere gasten van de hostel, waarna we in bed kropen.
Een reuze maaltijd voor een reuzenhonger, en nog lekker ook!















Geen opmerkingen:
Een reactie posten